بررسی کارایی جدایه‏ های Trichoderma spp. در کنترل بیماری پوسیدگی زغالی سویا ناشی از Macrophomina phaseolina در شرایط گلخانه

نوع مقاله: مقاله علمی-پژوهشی

نویسندگان

1 عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی گلستان

2 عضو هیات علمی دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان - گروه گیاه پزشکی- دانشکده تولید گیاهی

چکیده

بیماری پوسیدگی زغالی ناشی از Macrophomina phaseolina، از معمول‌ترین بیماری‌های سویا در بسیاری از نقاط دنیا می‏باشد.به‌دلیل خاکزی بودن قارچ بیمارگر و توان بالای ساپروفیتی آن در خاک، عدم کنترل مؤثر بیماری و ایجاد آلودگی‌های زیست‌محیطی در اثر استفاده از سموم شیمیایی، از عوامل آنتاگونیست طبیعی مانند جدایه‌های قارچی متعلق به ‌‌جنس Trichoderma برای مهارزیستی این بیماری می‌توان استفاده کرد. در این پژوهشتأثیر دو جدایه متعلق به‌گونه‏های‏ Trichoderma harzianum و Trichoderma atroviride در کنترل M. phaseolina و همچنین القای مقاومت گیاه نسبت به این بیمارگر در شرایط گلخانه‌ای مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که در تیمارهای آلوده سازی خاک با بیمارگر، جدایه‌ی T. harzianum در خاک‌های سترون و غیرسترون به‌ترتیب موجب کاهش بیماری به‌میزان 62 و 65 درصد شد. جدایه‌ T. atroviride نیز بیماری را در خاک‌های سترون و غیرسترون، به‌ترتیب 59 و 62 درصد کاهش داد. تلفیق دو جدایه‌ی تریکودرما با هم، به‌ترتیب بیماری را 67 و 70 درصد را کاهش دادند.براساس نتایج به‌دست آمده، در تیمارهای آلوده‌سازی نوک ساقه‌ی سویا با بیمارگر، گونه‌ی T. harzianum در خاک‌های سترون و غیرسترون به‌ترتیب موجب 56 و 58 درصد کاهش بیماری شد. جدایه‌ی T. atroviride نیز در خاک‌های سترون و غیرسترون به‌ترتیب موجب کاهش بیماری به‌میزان 52 و 53 درصد شد. تلفیق دو جدایه‌ی تریکودرما با هم، به‌ترتیب بیماری را 60 و 63 درصد کاهش دادند.در مجموع، در این پژوهش، جدایه‌های تریکودرما در خاک غیرسترون کارایی بیش‌تری در کاهش بیماری و القای مقاومت نشان دادند. جدایه‌های تریکودرما در تیمارهای آلوده‌سازی خاک با بیمارگر تأثیر بیش‌تری در کاهش بیماری داشتند. جدایه‌ T. harzianum نسبت به ‌جدایه‌ T. atroviride موجب کاهش بیش‌تر بیماری در هر دو روش کاربرد بیمارگر شده است. تلفیق دو جدایه تریکودرما نیز تأثیر بیش‌تری در کاهش بیماری و القای مقاومت داشتند.

 

کلیدواژه‌ها


Abdullah, M.T., Ali, N.Y. & Suleman, P. 2008. Biological control of Sclerotinia sclerotiorum (Lib.) de bary with Trichoderma harzianum and Bacillus amyloliquefaciens. Crop Protection, 27: 1354-1359.

Adekunle, A.T., Ikotun, T., Florina, D.A. & Cardwell, K.F. 2006. Field evaluation of selected formulations of Trichoderma species as seed treatment to control damping-off of cowpea caused by Macrophomina phaseolina. African Journal of Biothechnology, 5: 419-424.

Ahmed, A. S., Sanchez, C. P., & Candela, M. E. 2000. Evaluation of induction of systemic resistance in pepper plants (Capsicum annum) to Phytophthora capsici using Trichoderma harzianum and its relation with capsidiol accumulation. European Journal of Plant Pathology, 106: 817-824.

Ashrafizadeh, A., Etebarian, H.R. & Zamanizadeh, H.R. 2005. Evaluation of Trichoderma isolates for biocontrol of Fusarium wilt of melon. Iranian Journal of Plant Pathology, 41: 39-57 (In Persian with English summary).

Behboudi, K., Sharifi Tehrani, A., Hejaroud, Gh. & Zad, J. 2005. Antagonistic effects of Trichoderma species on Phytophthora capsici, the causal agent of pepper root and crown rot. Iranian Journal of Plant Pathology, 41: 345-362 (In Persian with English summary).

Benitez, T., Rincon, A.M., Limon, M.C. & Codon, A.C. 2004. Biocontrol mechanisms of Trichoderma strains. International Microbiology, 7: 249-260.

Chang, K.F., Hwang, S.F., Wang, H., Turnbull, G. & Howard, R., 2006. Etiology and biological control of Sclerotinia blight of coneflower using Trichoderma species. Plant Pathology Journal, 5: 15-19.

El-Fiki, All., Mohamed, F.G., Hl-Deeb, A.A. & Khalifa, M.M.A. 2004. Some applicable methods for controlling sesame charcoal rot disease (Macrohomina phaseolina) under greenhouse conditions. Egypt Journal Phytopathology, 32: 87-101.

Etebarian, H.R. 2006. Evaluation of Trichoderma isolates for biological control of charcoal stem rot in melon caused by Macrophomina phaseolina. Journal Agriculture Science Technology, 8: 243-250.

Govindappaa, M., Lokeshb, S., Raib, V.R., Naikc, V.R. & Raju, S.G. 2010. Induction of systemic resistance and management of safflower Macrophomina phaseolina root-rot disease by biocontrol agents. Archives of Phytopathology and Plant Protection, 43: 26-40.

Harman, G.E. & Kubicek, P.K. 1998. Trichoderma and Gliocladium. Vol. 2. Enzymes, Biological Control and Commercial Applications. Taylor and Francis, Londan, pp. 1-393.

Harman, G.E., Howell, C.R., Viterbo, A., Chet, I. & Lorito, M., 2004. Trichoderma species-opportunictic, avirulant plant symbionts. Nature Review Microbiology, 2: 43-56.

Heidari Faroughi, Sh., Etebarian, H. R. & Zamanizadeh, H.R. 2004. Evaluation of Trichoderma isolates for the biological control of Phytophthora drechsleri in glasshouse. Plant Pests and Diseases, 72: 113-134 (In Persian with English summary).

Howell, C.R. 2003. Mechanisms employed by Trichoderma species in the biological control of plant diseases: the history and evolution of current concepts. Plant Disease, 87: 4-10.

Jat, J.G. & Agalave, H.R. 2013. Antagonistic properties of Trichoderma species gainst oilseed-borne fungi. Science Research Reporter, 3: 171-174.

Khavasi, H., Rahnama, K, Sadeghi Pour, H. & Razavi, S.E. 2013. Impact of native Trichoderma species from kitchen garden farms on Phytophthora nicotianae pseudo-fungus. National Conference of Environmental Research, Hamadan, University of Shahid Mofateh (In Persian with English summary).

Lohda, S., Sharma, S.K., Mathur, B.K. & Aggarwal, R.K. 2003. Integration sublethal heating with Brassica amendments and summer irrigation for control of Macrophomina phaseolina. Plant Soil, 256: 423-430.

Lorito, M., Harman, G.E., Hayes, C.K., Broadway, R.M., Tronsmo, A., Woo, S.L. & Pietro, A. 1993. Chitinolytic enzymes produced by Trichoderma harzianum: antifungal activity of purified endochitinase and chitobiosidase. Phytopathology, 83: 302-307.

Montazernya, B., Rahnama, K., Barari, H. & Naeimi, Sh. 2008. Evaluation  impact of Trichoderma species isolated from soybean crops against the causal agent of charcoal rot Macrophomina phaseolina. Proceedings of the 18th Iranian Plant Protection Congress, Hamedan, Iran (In Persian with English summary).

Monte, E. 2001. Understanding Trichoderma: between biotechnology and microbial ecology. International Microbiology, 4: 1-4.

Nejhadnasrollah, F., Rahnama, K., Zafari, D., Sadravi, M., Nasrollahnejhad, S. & Vakilizarej, Z. 2009. Study on antagonistic ability of Trichoderma species on rapeseed stem white rot disease. Journal of Agricultural Sciences and Natural Resources, 16(1-B): 446-455.

Norouzi, S., Rahnama, K., Rabbani nasab, H. & Taqi nasab, M. 2014. Evaluation of efficacy of Trichoderma and Bacillus isolates in biological control of melon Fusarium wilt. Biocontrol in Plant  Protection. 2(1): 43-55, (In Persian).

Reino, J.L., Guerrero, R.F., Hernández-Galán, R. & Collado, I. G. 2008. Secondary metabolites from species of the biocontrol agent Trichoderma. Phytochemistry Reviews, 7(1): 89-123.

Sinclair, G.B. & Backman, P.A. 1993. Compendium of Soybean Diseases (Translated by Rajabi, A.). University Publication Center, Tehran, 392 pp. (In Persian with English summary).

Singh, R.D.N. & Kaiser, S.A.K.M. 1995. Evaluation of some systemic and non systemic fungicides against the charcoal rot pathogen Macrophomina phaseolina of maize. Journal of Tropical Agriculture, 33: 54-58.

Sivan, A., Ucko, O. & Chet, I. 1986. Trichoderma harzianum and effective biocontrol agent of Fusarium spp. Microbial Communities in soil, 447 pp.

Vasebi, Y., Alizadeh, A. & Safaie, N. 2012. Biological Control of Soybean Charcoal Rot Caused by Macrophomina Phaseolina Using Trichoderma harzianum. Agriculture knowledge and sustainable production, 22: 41-54 (In Persian with English summary).

Vinale,  F., Sivasitamparam, K., Ghisalberti, E.L., Marra, R., Woo, S.L. & Lorito, M. 2008. Trichoderma plant-pathogen interactions. Soil Biology and Biochemistry, 40: 1-10.

Wrather, J.A. & Kendig, S.R. 1998. Tillage effects on Macrophomina phaseolina population density and soybean yield. Plant Disease, 82: 247-250.